Pazar,16,Eylül,2018
Haberler
Buradasınız: Anasayfa » Geçmiş Yıllardan » Röportajlar » 2012 » 2012 – Enkaz Altında 45 Dakika

2012 – Enkaz Altında 45 Dakika

45_Dakika

Dünya do?al afetler ile sars?l?yor, gün geçmiyor ki televizyonlarda bir do?al afet haberine rastlamayal?m. Depremler, sel felaketleri, kas?rgalar, toprak kaymalar? en s?k duydu?umuz haberler aras?nda. Bunlar?n en ba??nda da ‘’DEPREM’’ geliyor. Deprem Nedir?  DEPREM; yer kabu?u içindeki k?r?lmalar nedeniyle ani olarak ortaya ç?kan titre?imlerin dalgalar halinde yay?larak geçtikleri ortamlar? ve yer yüzeyini sarsmas? olay?d?r. Ba?ka bir ifade ile üzerine bast???m?z, binalar in?a etti?imiz toprak yüzeyini yerinden oynatan hatta in?a edilen binalara ve içindeki biz insanlara zararlar verebilen bir do?a olay?d?r.

Dünyadaki ya?anm?? baz? büyük deprem istatistiklerine bak?yoruz. 22 May?s 1960 ?ili depremi 9.5 ?iddetinde 5000 ki?i öldü, 2 milyon ki?i evsiz kald?. 28 Mart 1964 Alaska Depremi, 9.2 ?iddetinde 125 ki?i öldü, 311 milyon dolarl?k hasar meydana geldi. 4 Kas?m 1952 Rusya Depremi, 9.0 ?iddetinde, ölen ya da yaralanan olmad?. 28 Temmuz 1976 Çin Depremi 8.2 ?iddetinde, 750 bin ki?i öldü.

Türkiye’de ya?anan baz? büyük depremler ise 17 A?ustos 1999 Marmara depremi 7.5 ?iddetinde,  17.480 ölüm, 23.781 yaral?, 505 ki?i sakat kald?. 285.211 konut, 42.902 i?yeri hasar gördü. 1992 Erzincan depremi 6.8 ?iddetinde. Saat 19.08’de. 653 ki?i öldü, 3850 ki?i yaraland?. 25 Nisan 1957 Fethiye Depremi 7.1 ?iddetinde, 67 ki?i öldü, 3200 ki?i yaraland?. 9 Kas?m 2011 Van Depremi 5.6 ?iddetinde,  40 ölü, 30 yaral?, 25 enkaz.

Asl?nda insan hayat? ve deprem sadece istatistiklerdeki rakamlarla ölçülmemeli. Sadece ba??m?za geldi?inde tart???lan, üzerinden biraz zaman geçtikten sonrada tekrar unutulan deprem senaryolar?. Çürük, uygun olmayan yerlere dikilen evler. Müteahhitlerin o hayâs?zca para kazanma h?rs?, in?aat mühendislerin aymazl???, belediyelerin oy kayg?s?. Ev sahiplerinin vurdumduymazl??? çabuk unutturur bizler o ac?lar?. Ders ç?karmay?z bütün bunlardan. Her zaman ki gibi, deprem ya?and?ktan hemen sonra televizyonlarda deprem haberleri, ac? dolu görüntüle, ba?lat?lan yard?m kampanyalar?, aranan suçlular ve depremle ilgili yap?lan televizyon tart??malar? ba?lar bir süre sonra yeni bir gündemle, tekrar eski ya?ant?m?za döneriz.

Van depremi de t?pk? di?erleri gibi günlerce televizyonlardan izledik. Yine ayn? insan manzaralar?, y?k?lm?? binalar, enkazdan ç?kar?lan insanlar, K?z?lay çad?rlar?, deprem bölgesine giden devlet görevlilerinin yapt??? vaatler. Ülkemizin her yerinden Van’a uzat?lan yard?m elleri.  Ama bunun yan?nda kamyonlardaki çad?rlar? ya?malayan insanlar. Çad?r bulamad??? için çolu?uyla çocu?uyla d??ar?da so?ukta kal?p feryat eden insanlar. Erkan bast?ran k??, so?u?un ve kar?n içinde çekilen çileler.

Van’dan gelen baz? depremzedelerin ilçemizdeki Turizm ve Otelcilik Okulu, Devlet Su i?leri, Orman ??letmenin misafirhanesinde olduklar?n? ö?reniyoruz. Bunlar?n hem ac?lar?n? payla?mak, hem ya?ad?klar? s?k?nt?lar? ö?renmek için ilk olarak Turizm ve Otelcilik Okuluna gidiyoruz. Bahçeden içeriye girerken nelerle kar??layaca??m?z? merak ediyoruz. Resepsiyondaki görevli bizi güler güzle kar??l?yor, derdimizi anlat?p vakit geçirmeden lobiye yöneliyoruz. Ba?l?yor ilk görü?ece?imiz ki?iyi beklemeye. Lobide dola?an 7-8 çocu?a rastl?yoruz. 2 ile 9 ya? aras? k?zl? ve erkekli. Bir an için çok tuhaf geliyor. Bu çocuklar?n burada ne i?i var?  diye dü?ünüyoruz. Hani fakir bir mahalleye lüks bir araba ile gitti?inde arac?n arkas?ndan ko?an çocuklar sanki oradan al?n?p okulun lobisine getirilmi? gibi geliyor nedense.  Bu duygular? ya?arken depremzedelerden birisi bize yakla??yor. Hemen toparlan?p tan???yoruz.

“Ad?m Nedim Solcan, Van Merkezde oturuyordum.” diyor. Tekrar ayn? an? ya?atmaktan korkarak ilk sorumuzu soruyoruz. Deprem s?ras?nda neredeydin?  “Pazar günü gündüz olan deprem Van’? çok etkilemedi as?l ak?am 10 s?ralar?ndaki 5,2’lik deprem bizi çok etkiledi diyor.” Neredeydin? Diyoruz. “Ben elektrikçiyim bir sürücü kursunun elektriklerini yapmak için o ak?am orada kalm??t?m. Bir anda bir gürültü ve ard?ndan her taraf sallanmaya ba?lad?” bunlar? anlat?rken yüzündeki ifade Nedim Beyi tekrar o güne götürüyor.  O anki ya?ad??? korkuyu bir an için gözlerinde görüyoruz ve devam ediyor. ” Üçüncü kattayd?m bulundu?um kat?n taban? çökerek bana do?ru h?zla yakla??rken her?eyin sonunun geldi?ini dü?ünürdüm. Bana tam bir metre kala durdu, devam etseydi ben y?k?nt?lar ile birlikte alt kata dü?ecektim, bütün merdivenler y?k?lm?? ini? yok.” O anki çaresizce bekleyi?i tekrar ya??yor. “Acaba çocuklar?ma bir ?ey oldu mu? Buradan bir an önce ç?k?p aileme ula?mam gerekiyor dü?üncesi ile üçüncü kat?n penceresine ç?kt?m, önümdeki a?aca atlay?p inmeyi denedim am a?ac? tutunamad?m.” Sava?? kaybetmi? bir komutan?n y?lg?nl???n? seziyoruz Nedim Bey’de devam ediyor. Gözümü hastanede açt?m, kolum k?r?lm??t?.” diyor. ?nsan?n ölümle burun buruna geldi?inde ne hisseder diye dü?ünüyoruz ve dayanamay?p soruyoruz. “Bütün hayat?m, 8 çocu?um ve e?im bir anda gözümün önünden geçti” diyor. Peki ailen diye soruyoruz. “Çok ?ükür onlara hiçbir ?ey olmam??.” diyor.  Bu arada iki k?z çocu?u geliyor yan?m?za baba ?efkatiyle “Çocuklar?m” diye. ?kisi de Atatürk ?lkö?retim Okulu’nda 4. s?n?fa gidiyorlarm??. “?simleri Eda ve Fatma.” diyor. Bu kez çocuklara soruyoruz. Deprem s?ras?nda neredeydiniz, çok korktunuz mu? O çocuklara has mahzun utangaçl?kla önlerine bakarak. ”Korktuk. Annem ekmek pi?iriyordu, biz de televizyon izliyorduk” diyorlar. Ba?kada cevap vermiyorlar. Onlar? daha da s?kmamak ba?ka soru sormuyoruz ba?lar?n? ok?uyoruz.

Nedim Bey’e tekrar dönüp, Van’da durum nas?ld?? Y?k?lan çok bina var m?yd??  “Van çok kötüydü. Kooperatif evleri, eski evler, devlet daireleri, tarihi okullar, kad?n-do?um hastanesi, çocuk hastanesi, 10 y?ll?k ara?t?rma hastanesi bile y?k?ld?.” diyor. Bu cevap bizi hayrete dü?ürüyor. Nas?l olur hastanelerin ço?u y?k?l?r hâlbuki depremde ayakta kalmas? gereken yerlerin ba??nda hastaneler olmas? gerekirken, önce oralar?n y?k?lmas? çok ilginç. En ac? taraf? da deprem s?ras?nda en çok ihtiyaç duyulan, insanlara tedavi ve ilk müdahale yap?laca?? yerlerin bu halde olmas?. Bir kez daha gösteriyor ki deprem ülkesi Türkiye’nin bir zamanlar “Depremle ya?amay? ö?renece?iz” slogan?n?n asl?nda içinin bo? oldu?unu görüyoruz. Bir ülkede hastanelerin, ba?ta yap?ld??? yerin sa?laml???na ard?ndan daha dayan?kl? yap?lmas?na dikkat edilmesi gerekirken. ?n?aat firmas?,  in?aat ve jeoloji mühendisleri ve devlet görevlilerinin vurdumduymazl??? bir kez daha önümüze ç?k?yor. ?nsan hayat? bu kadar ucuz olmasa gerek bizce.

O s?rada Van’dan gelen çocuklardan baz?lar? geliyor yan?m?za; Ceylan anaokuluna gidiyor, 5 karde?ler. Sümeyra Erten Gazi ilkö?retim 4. s?n?f, 3 karde?ler Annesi burada babas? Van’da. Esma Solcan 2. s?n?f. Emirhan Solcan  2. s?n?f. Nazl? Solcan anas?n?f?. Emir Solcan 3 ya??nda. Çocuklara soruyoruz. Van’? özlediniz mi? hep bir a??zdan “Özledik, geri dönmek istiyoruz.” diyorlar. Demek ki gittikleri her yere hemen al??an o küçük yürekler buralara al??amam??lar. Belki oyun yerleri s?n?rl? oldu?u için, belki uzaklardaki arkada?lar?n? özledikleri içindir bilinmez.

Deprem sonras? ülkemizde birçok yard?m Van’a akt?. Peki, yard?mlar konusunda bir s?k?nt? ya?ad?n?z m?? diye soruyoruz. Derin bir iç çekiyor biraz bekliyor sanki bam teline basm???z hissine kap?l?yoruz ba?l?yor anlatmaya. “ Evet, televizyonlarda gördükleriniz gibiydi. Yard?mlar?n haddi hesab? yoktu. Gelen yard?mlar Türkiye’nin borcunu kapat?rd?. Biz de televizyonda o yard?mlar? görünce ?a??r?yorduk bu kadar yard?m geldi de niye bize ula?m?yor diye.” Bu sözler ile irkiliyoruz. Nas?l yani? Diyoruz devam ediyor “Çad?r konusuna gelince, çad?r? olmayandan çok, olanlar al?yordu, sonra götürüp onu ba?kas?na sat?yordu. Çok ma?dur olan insanlar devlet bize çad?r verene kadar donup ölürüz diye o çad?rlar? 3000 liraya alan bile vard?.” Bu sözler bir anda kan?m?z? donduruyor. Nedim Bey devam ediyor. “Ben buraya gelene kadar, akrabalar?m?zla birlikte kurdu?umuz brandan?n alt?nda 40 ki?i ya??yorduk. Depremden sonra iki ay boyunca orada ya?ad?k. Biri de kap?m?za gelip Sen ya??yor musun, iyi misin? demediler.” Kafam?z daha da kar???yor. Peki, oraya gönderilen kurbanlar diyoruz. “Bir sürü kurban etinin geldi?ini duyduk ama inan?r m?s?n?z, ço?u bu etlerin tad?na bile bakmad?, sadece yard?m yap?ld???n? duyuyorduk.” diyor. Kafam?z allak bullak oluyor dayanamay?p soruyoruz, Peki yard?mlar nereye gidiyordu? “Mesela ço?u yerde yard?m toplama merkezi vard?, oradaki malzemeler hiç depremle alakas? olmayanlara gidiyordu. Ama o yard?mlar depremzedelere ve yard?ma muhtaç olanlara hiç ula?mad?. Örne?in Van’a 30 km uzakl?ktaki bir köyü deprem etkilemedi?i halde oraya hem yard?m gitti hem de birçok çad?r kuruldu. Yani ensesi kal?n olanlar, akrabas?, tan?d??? ve siyasi gücü olanlara yard?mlar gitti.” Bunlar? duydukça pes diyor insanl???m?zdan utan?yoruz.  Peki, bunlar?n hesab?n? soran olmad? m? diyoruz? Devam ediyor “Sonra bu kadar yard?m nereye gidiyor diye soru?turma aç?ld? bütün bunlar ortaya ç?kmas?n diye K?z?lay’?n deposunu yakt?lar, gelen yard?mlar yand? diyerek üstünü kapatmaya çal??t?lar ve o ?ekilde de kapand? gitti” diyor.  Bu söylenenler bizi çok ?a??rt?yor. Bu söylenenlerin do?rulu?unu teyit etmek için ba?ka yerlerdeki depremzedelere ayn? sorular? yönetmeyi dü?ünüyoruz.

Ne kadar zamand?r buradas?n?z diye soruyoruz. “6 ay oldu” diyor, boynunu bükerek o uzaklardaki do?du?u yerlerin özlemini yüre?inin ta derinliklerinde hissederek devam ediyor. “Burada her ?eyimiz var, bizimle çok ilgileniyorlar,  ama biz yine de al??amad?k buralara memleketimiz gözümüzde tütüyor.” diyor. Hani derler ya “bülbülü alt?n kafese koymu?lar yine vatan?m demi?” misali, burada ne kadar rahat etseler de, ba?lar?n? sokacak s?cak bir yuvalar?, kar?nlar?n? doyuracak s?cak bir çorba oldu?u halde yine de oralar?, do?up büyüdükleri yerlerin özlemini çekiyorlar. Bu ya?ad??? özlemi gözlerinden okuyoruz. Nedim Beyin bir yandan depremin açt??? yaralar, bir yandan da Van’dan uzak olman?n verdi?i ac?lar? yüre?imizde hissediyoruz ona teselli vermeye çal???yoruz ama ne kadar ba?ar?l? oluyoruz bilemiyoruz.

Nedim Bey müsaade isteyip yan?m?zdan ayr?l?yor. Bu kez oradan geçen Hatice K?l?çer ile sohbete ba?l?yoruz. O da Van merkezden. Deprem s?ras?nda neredeydiniz? Diye soruyoruz.
“Evdeydim pazar günüydü,  temizlik yap?yordum, o?lum ve k?z?mda odada televizyon izliyorlard?.” O insanlar? ac?ya bo?an, yuvalar? y?kan, ocaklar? söndüren, insanlar?n sevdiklerini enkaz alt?nda b?rakan o deprem onlar? pazar günü yakal?yor, s?cak evlerinde belli ki. Deprem nas?l oldu diye soruyoruz?  Adeta o an? ya?ar gibi ba?l?yor anlatmaya. “Yeralt?ndan anlat?lmaz bir ses geldi ve ev sallanmaya ba?lad? sonra sars?nt? daha da h?zland?.” diyor ne kadar sürdü diye soruyoruz. “Yedi saniye diyorlar ama bana çok geldi, zaten o anda tek dü?ündü?üm çocuklar?md?. Onlar? d??ar?ya ittim, ‘siz kaç?n’ dedim. Asl?nda ben de onlarla birlikte kaçabilirdim ama bir gün öncesi ald???m maa??m akl?ma geldi. Maa??m? mutfak dolab?na koymu?tum, onu kurtaray?m diye mutfa?a gittim, paray? ald?m ve arkam? dönemeden duvarlar y?k?lmaya ba?lad?, ard?ndan mutfak dolab? üzerime dü?tü.” Yüzüne ve gözlerine o andaki ya?ad?klar? yans?yor, bizlerde bir anda kendimizi orada hissediyoruz ve irkiliyoruz. Bir annenin öncelikli olarak çocuklar?n? kurtarmas?, yine onlar için tekrar o cehenneme dönmesi annelik duygusunun, kendi can?ndan da bask?n oldu?unu gösteriyor.

Hatice Han?m e?inden ayr?lm?? üç çocu?u var, birisi askerde, yani o can?ndan çok sevdi?i çocuklar?na hem annelik ediyor hem de babal?k. Gözlerinden iki damla ya? süzülüyor,  bizden gizlemeye çal??sa da görüyoruz, bizde görmezlikten geliyoruz, devam ediyor Hatice Han?m “Dolap üzerime dü?tü?ünde,  duvarlar?n ve tavan?n tamamen çökece?ini dü?ündüm o an için ölümden çok çocuklar?m?n d??ar?da kalmas? korkuttu beni diyor.” Asl?nda gözlerinden akan o iki damla ya??n ölümden korktu?u için de?il de, çocuklar?n?n ne olaca?? korkusunun verdi?i hüzündü ve o korkuyu halen ya??yordu Hatice Han?m. “Çok ?ükür bütün duvarlar y?k?lm??t? ama sadece y?k?lmayan bir duvar vard? oda benim oldu?um taraft?. Aya??m mutfak dolab?n?n alt?nda kald??? için hareket edemiyordum.” diyor. Geçmi?e dal?yor gözleri bo?lu?a bak?yor bir süre ve devam ediyor. “Her taraf toz duman, insan ba?r??malar?, siren sesleri, kald?r?m ta?lar?n?n ç?kard??? sesleri halen kula??mdan gitmiyor, orada öylece 45 dakika kald?m ama bu bekleyi? bir ömür gibi geldi, hiç bitmedi, d??ar?da çocuklar?m?n hayk?r??lar? geliyor, yard?m istiyorum ama herkes o an için kendi derdine dü?mü?, k?yamet günü gibi.” diyor. Bizler bu anlat?lanlar?n hayalini bile kuram?yoruz, sadece dinliyoruz bir an için söylenenleri yazacak derman? ellerimizde bulam?yoruz. Soruyoruz, Peki çocuklar?n?z d??ar?da ne yapm??lar. “45 dakika birbirlerine sar?l?p a?lam??lar, sonra k?z?m oradan geçen bir ya?l? amcaya yalvarm?? ‘annem içeride kurtar?n’ diye, amcada yan?na iki genç al?p içeri girdiler beni ç?kard?lar zaten d??ar? ç?kar ç?kmaz ilk i?im çocuklar?ma sar?lmak oldu.” diyor.

Sonra diye soruyoruz. “Amcalar bizi b?rak?p gittiler, d??ar?da çocuklarla öylece kald?m. Zaten çocuklar?m? görünce o an her ?eyi unuttum. Karanl?k çökene kadar öylece kald?r?mda bekledik, biri gelip bize yard?m edecek diye ama kimse gelmedi.” o ya?ad??? andaki ümitsizlik bizimde içimizi ac?t?yor. “ Çok so?uktu, aya??m da çok a?r?yordu. Evimizin önüne kömürlü?e girdik orada sabahlad?k.” diyor. Aya??n? göstererek devam ediyor. “Aya??m çok a?r?yordu üstüne kesinlikle basam?yordum. Hemen ba?ka mahallede oturan bir kom?umu arad?m. Geldiler arabalar?yla beni hastaneye götürdüler. Hastanedekiler çok kötüydü ölenler, a??r yaral?lar… Onlar? görünce kendi a?r?m? unuttum. Allah’a ?ükrettim. Hastanede acil hastalar oldu?u için benim aya??m? çatlam?? deyip alç?ya al?p gönderdiler. Tekrar kömürlü?e döndük. Aya??m daha kötü olunca kom?um tekrar hastaneye götürdü. Bu kez yat?rd?lar, durumu daha kötü hastalar oldu?u için beni hemen ameliyata almad?lar. Dört gün boyunca bekledim aya??m morarmaya ba?lad?, keseceklerdi.” Sustu aya??na bakt? ?ükreder gibi “Tan?d???m?z bir doktoru arad?k onun sayesinde ameliyata ald?lar aya??m kurtuldu.” diyor. “Buradaki doktor ameliyat?n çok güzel yap?lm?? dedi o doktor sayesinde aya??m kurtuldu.” diyor.

Çad?rda kalmad?n?z m? diye soruyoruz. “Odunlukta 7 gün kald?ktan sonra çad?ra geçtik, çad?rda üç battaniye birde küçük bir elektrikli soba vard? ba?ka da bir ?ey yok.” Bir an için oraya giden yard?mlar ne oldu diye dü?ünüyoruz. “Kad?n ba??ma çok korkuyordum elimde keserle sabahlara kadar bekliyordum gündüz oldu?unda çocuklar uyan?nca ben uyuyordum. Açt?k, çad?r so?uktu, zar zor kuru ekmek bulabiliyorduk.” diyor. Yard?mlar ula?mad? m? size diye soruyoruz cevap net “ Hay?r, Yard?mlar Van’a gelmeden d??ar?dan gelenler taraf?ndan olay ç?karmak için ya?maland?. Zaten belediye kendi adamlar?na kamp kurdu. Böyle ?eyler hep ya?and? ama sakland?. Herkes kendi adam?na yard?m etti.” Gözleri tekrar nemlendi “Bizler açt?k, ama kimse gelip halimizi sormuyordu. Çok ma?dur olduk. Samimiyetle söylüyorum gelen yard?mlar depolara dolduruldu. Halk bunu duyunca yard?mlar? alanlar aç?klar?n? kapatmak için o depolar? yakt?lar, yang?n elektrik konta??ndan ç?kt? dediler.” Art?k diyecek bir ?ey bulam?yoruz bunlar hiçbir kelime ile anlat?lamaz diyoruz ve susuyoruz. Hatice Han?m bir an duruyor, sonra tekrar devam ediyor. “Bir gün çocuklar aç, çok peri?an?z, o kadar çok a?lam?? ve ba??rm???m ki belediyeden birileri geldi ismimizi yazd?lar, biraz kuru g?da verdiler sonrada bizleri buraya getirdiler.” diyor. Ama di?er kurumlardaki depremzedelerle konu?tu?umuzda Erci? ?lçesine yeterli derecede yard?m gitti?ini ö?reniyoruz bunu da burada belirtmeyi gerekli görüyoruz.

Orada ya?ad???n en ilginç olay neydi diye soruyoruz. “Evimin tam kar??s?ndaki bloklar?n birinde, birkaç ki?i ta??n?yoruz diye ev e?yalar?n? kamyona yüklerken, oran?n kap?c?s? da ev sahibini telefonlan aray?p kap?c? aidat?n? istemi?, ev sahibi gelip bak?yor ki e?yalar? kamyona yükleniyor. Hemen polisi aram?? ve polisler gelip adamlar? al?p götürdüler.” Pes diyoruz, insanlar evlerini, yak?nlar?n? kaybetmi?ken bir yandan so?uk ve açl?kla mücadele ederken. Birilerinin ?ehir d???ndan gelerek f?rsat? ganimet bilip h?rs?zl?k yapmalar? bizi çok ?a??rt?yor.

Van’a dönmeyi dü?ünüyor musunuz? Diye soruyoruz “Ben gitmeyi dü?ünmüyorum, zaten orada kurtaracak hiçbir ?eyim yok, evimiz kirayd?. Ailem zaten Van’da de?il, Adana’da ya??yor. Burada çocuklar?mla birlikte yeni bir hayat kurmak istiyorum. Çocuklar Van’? istiyor. Ama i? bulamam, orada evimiz yok, ma?dur olurum. Burada kalmak istiyorum ama buradaki hayata acaba ayak uydura bilir miyiz? Korkuyorum. Askerdeki o?lum da buraya gelecek. Van’da ak?am 9’dan sonra sokaklarda kimse kalmaz. Ama burada gece hayat? var buralar ba?ka bunlar beni dü?ündürüyor.” diyor. Gitmek için hiçbir sebep yok tek varl??? çocuklar? onlarda yan?nda, kalmak ise, buradaki ya?am korkutuyor onu. Gitmek ve kalmak aras?nda s?k??m?? bir hayat depremzedelerin ço?unun bu duyguyu ya?ad???n? dü?ünüyoruz.

Bir düre sonra o?lu Do?ukan geliyor yan?m?za 11 ya??nda, elinde bir futbol topu hiç b?rakm?yor. Soruyoruz “Nas?l al??abildin mi?” ba??n? sallayarak “evet” diyor, okulda dersler nas?l? diyoruz. “Burada dersler zor, çok ödev veriyorlar, Van’da te?ekkür al?yordum burada zor s?n?f geçiyorum.” diyor. Futbolu seviyor musun? Diyoruz gözlerinin içi gülerek evet diyor. Okul tak?m?nda, forvet oynad???n? ö?reniyoruz. Hangi tak?m? tutuyorsun diye soruyoruz. “Fenerbahçe, Alex’i çok seviyorum, onun gibi olmak istiyorum.” diyor. Depremle ilgili hiçbir ?ey konu?muyor, sanki haf?zas?ndan silip atm?? ona dair her?eyi. Belki de, deprem o küçücük yüre?inin derinliklerinde silinmeyecek izler b?rakm??t?r. Zaten di?er çocuklarda bu konu hakk?nda pek konu?mak istemiyorlar. Sordu?umuz sorulara verilen cevaplardan anla??l?yor. Bizler de o küçücük yürekleri daha çok incinmesin diye fazla zorlam?yoruz. Müsaade isteyip buruk duygularla ayr?l?yoruz oradan.

Oraya de?i?ik duygularla gitmi?tik. Ama ba?ka ba?ka duygularla ayr?l?yoruz. Kafam?z karmakar???k. ?nsanlar deprem an?nda canlar?n? kurtarmaya çal???rken, kurtulanlar enkaz alt?nda kalan yak?nlar?n? ç?karma mücadelesi verirken. Herkesin kendi derdinde dü?tü?ü, kimsenin kimseye yard?m edecek durumda olmad??? anlar ya?an?rken. Bir yanda Van’daki depremzedelere yard?m için bütün Türkiye aya?a kalk?yor, ?nsanlar varlar?n? yoklar?n? gönderiyorlar. Yard?mlar sel olup ak?yor. Dünyan?n birçok yerinden enkaz çal??malar?na destek ve ilk yard?m için sa?l?k ekipleri gönderirken. Di?er yandan da depremzedelere gelen bütün yard?mlar? ihtiyaçlar? olanlara de?il de tan?d?k, e? dost ve akrabalara pe?ke? çekmek pe?inde olanlar ya da ba?ka ?ehirlerden depremzedelerin mallar?n? çalmaya gelen kendi insan?m?z. ??te bütün bunlar kafam?z? kar??t?r?yor ve içinden ç?k?lamayacak bir hale dönü?üyor…

Cevapla